Γουατεμάλα

Φτάσαμε στα σύνορα Μεξικού – Γουατεμάλας και μετά τις τυπικές διαδικασίες επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο με προορισμό την γραφική Antigua, πρώτη πρωτεύουσα της Γουατεμάλας. Η διαδρομή ήταν πραγματικά καταπληκτική ! Πράσινο παντού, δέντρα όλων των λογιών σε μέγεθος υπερφυσικό ξεδιπλώνονται κατά μήκος όλης της χώρας. Ποτάμια και ρυάκια διασχίζουν τα πράσινα βουνά και γυναίκες απλώνουν τις φρεσκοπλυμένες σε αυτά μπουγάδες τους για να τις απλώσουν έπειτα στα βράχια ή στο χώμα. Το αποτέλεσμα είναι χιλιάδες πολύχρωμα ρούχα και υφαντά να διακοσμούν τις ακτές των ποταμών. Στην Γουατεμάλα νιώθεις να βρίσκεσαι σε άλλη εποχή...νιώθεις να είσαι πρωταγωνιστής σε ταινία δράσης. Οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας ντύνονται με την τοπική ενδυμασία και ζουν σαν σε άλλη εποχή. Ινδιάνοι, περήφανοι καλλιεργούν τη γη και ζουν από αυτή. Η Αμερική τους βοηθάει οικονομικά και αυτό δεν το ξεχνούν, γεγονός που τους κάνει Αμερικανόφιλους και αυτό είναι πολύ έντονο ειδικά στις τουριστικές περιοχές. Η Αμερικάνικη κυβέρνηση έχει παραχωρήσει στην χώρα τα παλιά σχολικά της , τα οποία έχουν πάρει τη θέση αστικών λεωφορείων. Σε όχι και την καλύτερη κατάσταση γεμίζουν κόσμο ακόμα και στην οροφή τους. Τα περισσότερα είναι βαμμένα σε έντονα χρώματα με εκκεντρικά σχέδια και θυμίζουν οχήματα που έχουν ξεφυτρώσει από τη γνωστή Αμερικανική εκπομπή (pimp up my ride). Τελείως άκαιρα με την πραγματικότητα της Γουατεμάλας αλλά προσδίδουν το δικό τους χρώμα στην ήδη πολύχρωμη αυτή χώρα.

Μετά από μία στάση σε ένα τυπικό σαλούν φτάνουμε στην Antigua. Την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας, όπου πολλοί καλλιτέχνες και γραμματικοί έχουν επιλέξει για τόπο διαμονής τους. Η Antigua είναι μία ήσυχη πόλη, με πολύχρωμα αρχοντικά σπίτια και λιγοστά μαγαζιά. Επισκεφτήκαμε το κτίριο του Δημαρχείο, οπού εκεί τυπώθηκε το πρώτο βιβλίο στην Κεντρική Αμερική. Η θέα της πόλης από το μπαλκόνι του Δημαρχείου είναι φανταστική. Η κεντρική πλατεία με τον καθεδρικό ναό απλώνεται μπροστά σου, περιτριγυρισμένη από τα ηφαίστεια και τα πολύχρωμα δέντρα.

Κατόπι κατευθυνόμαστε προς το παλιό δομινικανό μοναστήρι του San Diego οπού σήμερα λειτουργεί σαν πολυτελές ξενοδοχείο, εστιατόριο και καφέ. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την ομορφιά αυτού του κτιρίου. Βουκαμβίλιες όλων των ειδών και των χρωμάτων καλύπτουν τους τοίχους του κτιρίου και ένα ρυάκι διασχίζει τον διάδρομο που σε οδηγεί στην είσοδο. Από τα μπαλκόνια των δωματίων κρέμονται εκατοντάδες πορτοκαλί ορχιδέες, ενώ οι ακάλυπτοι κοινόχρηστοι χώροι είναι κυριολεκτικά πνιγμένοι στο πράσινο. Τα πουλιά τιτιβίζουν και ξαποστάσουν στα ειδικά διαμορφωμένα γι αυτά σπιτάκια που κρέμονται στα δέντρα, προσφέροντας τους φαγητό.

Αποχωριζόμαστε την Antigua για να υποδιαιρέσουμε στην λίμνη Atitlan, μία από τις ωραιότερες λίμνες του κόσμου! Πριν από αυτό όμως θα επισκεφτούμε την αγορά του Τσιτσικαστενάνγκο που λειτουργεί κάθε Τετάρτη και Κυριακή και ιθαγενείς από όλη την περιοχή έρχονται να πουλήσουν τα φρούτα και τα λαχανικά τους, καθώς και μικροπωλητές πωλούν από χυμούς και τορτίγες μέχρι κορεάτικες σαγιονάρες στους δρόμους. Τα μαγαζιά με τα υφαντά έχουν απλώσει τους πάγκους τους και χιλιάδες ινδιάνες πωλούν τσαντάκια και τραπεζομάντιλα στους δρόμους. Μπαίνουμε στην πολύχρωμη ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο αγορά ...χρώματα, φωνές συνωστισμός. Το κτίριο της κλειστής αγοράς είναι μεγάλο και από τον εξώστη του παρατηρούμε τους πάγκους με τις μικρές φρέσκες τομάτες, τα κρεμμυδάκια και τους ξηρούς καρπούς που έχουν φέρει οι Ινδιάνοι για να πωλήσουν. Όλοι είναι ντυμένοι με τις παραδοσιακές τους στολές. Μάλλινη φούστα σε μπλε και κόκκινες αποχρώσεις για τις γυναίκες και ανάλογο παντελόνι για τους άντρες. Ανάλογα με το σχέδιο της ύφανσης καταλαβαίνεις και από ποιοά περιοχή είναι ο καθένας. Προχωράμε προς την εκκλησία οπού τα σκαλιά της είναι γεμάτα κόσμο. Κι εδώ, όπως και στα Ινδιάνικα χωριά του Μεξικού η θρησκεία είναι κάτι μεταξύ Χριστιανισμού και Ινδιάνικης παγανιστικής φιλοσοφίας. Βγαίνουμε από την εκκλησία και επιστρέφουμε με δυσκολία, από τον συνωστισμό στο πούλμαν μας που θα μας πάει στην μαγική λίμνη Atitlan.

Για να φτάσουμε στη λίμνη κατεβαίνουμε μία απότομη πλαγιά. Η θέα από ψηλά είναι μαγευτική. Το τεράστιο ηφαίστειο στο κέντρο της λίμνης δεσπόζει επιβλητικό ενώ τα γύρω χωρία στέκονται νωχελικά περιμετρικά του. Η λίμνη είναι τόσο μεγάλη που μπορείς να κολυμπήσεις ή να κάνεις βαρκάδα σε αυτή και να επισκεφτείς τα γύρω παραδοσιακά χωριουδάκια. Η επόμενη μέρα μας βρίσκει στην πρωτεύουσα της Γουατεμάλας, την πόλη της Γουατεμάλας. Το σκηνικό εδώ είναι τελείως διαφορετικό. Αυτοκινητόρδομοι, ουρανοξύστες και εμπορικά κέντρα πνίγουν την μεγαλούπολη. Αλυσίδες γνωστών αμερικάνικων καταστημάτων και εστιατορίων, θυμίζουν περισσότερο μεγαλούπολη της Βόρειας Αμερικής.  Αφήνουμε την πολύβουη πρωτεύουσα και αεροπορικώς μεταφερόμαστε στο εξωτικό Flores. Από το αεροπλάνο η θέα είναι μοναδική! Πράσινα νερά, πράσινη φύση! Λίμνες και νερόλακκοι έξω από τα παραδοσιακά φτωχικά σπίτια των ντόπιων. Ο λόγος όμως που ήρθαμε στο Flores δεν είναι για να θαυμάσουμε την εξωτική ομορφιά του αλλά για επισκεφτούμε το περίφημο πάρκο Tikal!!! Πρόκειται για μία πυκνή ζούγκλα όπου μέσα της βρίσκονται οι επιβλητικές πυραμίδες των Μάγιας!

Στη διαδρομή μας προς την είσοδο της ζούγκλας βλέπουμε πινακίδες που μας προειδοποιούν ότι είναι πολύ πιθανό να συναντήσουμε φίδια, κοάτια αλλά και ιαγουάρους! Εξοπλισμένοι με νερό και αφού έχουμε ψεκαστεί με αντικουνουπικό προχωράμε βαθιά μέσα στη ζούγκλα αναζητώντας τις πυραμίδες. Ο οδηγός μας , μας οδηγεί στο 3 χιλιομέτρων μονοπάτι που θα μας βγάλει στην κεντρική «πλατεία» με τις πυραμίδες. Ο ήχος της ζούγκλας είναι μοναδικός. Πουλιά όλων των ειδών περνάνε από μπροστά μας, φωνάζοντας ή τραγουδώντας. Η υγρασία είναι μεγάλη και η ζέστη πολλή. Τα φυτά: κέντιες,φίκοι, αερόφυτα φτάνουν κυριολεκτικά ως τον ήλιο κάνοντας τη διαδρομή πιο ευχάριστη μέσα στη ζέστη. Οι ρίζες τους απλώνονται στο μονοπάτι δημιουργώντας μικρά εμπόδια. Μαϊμούδες περιφέρονται ανάμεσά μας κοάζοντας. Μετά από πολύ περπάτημα μέσα από την πυκνή ζούγκλα ξεπροβάλει μία από τις πυραμίδες!!! Το δέος σου κόβει την μιλιά και αισθάνεσαι τυχερός που έφτασες ως την άκρη του κόσμου, στη μέση της αφιλόξενης ζούγκλας του Τικάλ για να θαυμάσεις αυτό το μοναδικό θέαμα! Την πυραμίδα των 70 μέτρων από γκρι πέτρα πνιγμένη στα δέντρα! Αφού θαυμάσαμε το επιβλητικό αυτό τόπο με τις πυραμίδες επιστρέψαμε πάλι μέσα από τη ζούγκλα στο πούλμαν μας.

Η τελευταία νύχτα στην χώρα της Γουατεμάλας ! Το επόμενο πρωί επιβιβαστήκαμε σε ένα λεωφορείο σαν κι αυτά τα αστικά και οδηγηθήκαμε προς τον ποταμό, φυσικό σύνορο Γουατεμάλας – Μεξικού για να πάρουμε τις πιρόγες που θα μας μετέφεραν πίσω στο Μεξικό. Η διαδρομή αυτή είναι πραγματικά λόγος για να ζει κανείς!!! Μέσα στη πιρόγα, στα ήσυχα νερά του ποταμού...χαζεύοντας τις πανέμορφες ακτές οπού σε κάποιες ησυχάζουν αρπακτικά πουλιά, σε άλλες ιθαγενείς πλένουν ρούχα ή ψαρεύουν. Άσπρη άμμος στο γκρι βράχο και πράσινοι λόφοι τριγύρω. Ευεξία πλημμυρίζει την ψυχή σου, πραγματικά μαγική διαδρομή! Η Γουατεμάλα πάντα θα μένει χαραγμένη στις μνήμες όλων όσων την έχουν επισκεφτεί σαν όνειρο.

Στο πάρκο Τικάλ εκτός από το να δεις τις πυραμίδες μπορείς να κάνεις ορειβασία, να διασχίσεις εκτάσεις κρεμασμένος σε ένα σχοινί και άλλες extreme δραστηριότητες που βρίσκει κανείς στα τροπικά δάση...(προσοχή μην χαθείς στη ζούγκλα!)

18 - Τριάντα Ιούνιος - Ιούλιος 2009 Τεύχος 27